Yazmak ve ben

Zencim

Ve ne dik bir yokuş ki
Amuda kalkıp yıkıyorum saçlarımı.
Tenimde ezan sesi.

Adımdan korkuyorum,
Kaç adımda gidilir ki senin adına?
Dilim varmıyor bir türlü Konya-k tadına.

Çekiştirme uykumu, üstümden düşüyor
Hem vakit erken Var şova daha
Deniz kumuyla inşa edilen aşk
İçinden geçer nice balık, bilirim. Saklama.

Ben gidiyorum zencime
Sen sus İstanbul adına çok şey yazıldı senin.
Torpillisin…
Ve aldattın beni Türkçe’min tüm şairleriyle.

Zencim, teninde güneşi batıran kadınım.
Yaşam kavgam, iktidarsızlığım,
Hazım savaşım,tüylüm
Sana geldim.
Hiçbirşeyi değiştirmeni istemeyeceğim söz.

Seviş benimle Cape Town
Tırnaklarını geçir, kölenim biliyorsun.
Çikolatam benim, iştahım, vücudumun vuslatı,
Bırak diğer şehirler kime sadık kalırsa kalsın.
Dönüp dolaşıp sana döneceğim ben.

Yazar hakkında

Çağrı

Ekim 87'den bu yana nefes alıp veren bir beşer. Çokça şaşar.

Yorum bırak