Çok değil bir kaç vakte kadar
Bedenimin jilet izlerinden soluk benizli bir yalnızlık temennisi geçecek.


Acılarla sabrı sınanan Nietzsche kadar; yani bildiğin el kadar bir dev geçecek.
Yorulmadan, ve bedenime jilet olacağını bilerek taşıyacak bir Doğu Ekspresi savrulan yapraklarımı.

Küskünüm, güpegündüz ellerimin korkulu dokusuna
Ve korkuyorum; sevistiklerimden,
Biliyorum ki gebe gece…