Genel

Bu yazı başlıksız…

Yazar: Çağrı

Nasıl başlasam bilemiyorum arkadaşlar, bir kaybım var. Yaklaşık 1 yıldır benimle birlikte olan, ilk geldiğinde baş parmağımı ısırarak kanatan ve beni korkutan, daha sonraları bana alışan ve kucağımda uyuyan hamsterımı (İsmi Casper) ne yazık ki dün gece 02. 00 civarında kaybettim. Akşam saatlerinde evden aradılar evinden dışarı çıktı kafesin kenarında yatıyor dediler.

Ben de merak ettim çünkü hiç öyle yapmazdı. Eve gittim ve gözlerinin kapalı olduğunu, vücut ısısının düştüğünü, vücudunun da şişme eğiliminde olduğunu gördüm. Hemen Casper’ı aldığım arkadaşımı aradım ve belirtileri anlattım; o da bazı dönemlerde uzun süreli uyurlar merak etme ama vücut şişmişse sabah hemen veterinere götür dedi. Ben vücut ısısını yükseltmek için sıcak su torbamı doldurdum ve kafesine yerleştirdim. Ardından da yanmasın diye üzerine havlu serip kenarına da Casper’ı yerleştirdim. Biraz kıpırdanır gibi oldu. Ben de bundan güç alarak tekrardan ofise geldim çalışmak için. Sonra da 00.15 gibi eve döndüm. Döndüğümde biraz nefes alışları falan düzelmiş gibiydi ve vücudu hareket ediyordu. O halde görünce içim rahatladı. Televizyon izlemeye dalmışım ve orada uyuyakalmışım. Sonra telefonum çalmaya başladı, saate baktım gece 2, neyse bir kız arkadaşım yanlışlıkla aramış. Fırsat bu fırsat diyerek bir daha baktım Casper’a… Artık yaşamıyordu… Vücudu kaskatı kesilmiş ve o şirin bakan kırmızı gözleri kapalıydı. Parmaklarına, tırnaklarına baktım… Sevdim, sevdim… Ama geri döndüremedim. Çok ani oldu bu… Oysa daha doyasıya zaman geçirememiştim. İşten hep sabaha karşı gelir ve tıkırtılarını duyardım, o da geceleri çıkardı evinden kafesinde koşar yemek yer ve tekrar girerdi. Bazen kızım ne yapıyosun sen bakayım? derdim o da hemen kafesin kenarına gelir ve ellerimi koklardı. (Görme duyuları iyi değildir hamsterların)

Yapacak bir şey yoktu. Ben de yattım, çünkü… Çünküsü yok işte yattım, uyuyamadım, uyuyamadım, uyuyamadım… Neden sonra 5.30 gibi hatırlıyorum saati dalmışım… Sabah 11’de ancak kalkabildim ve onu, yani Casper’ımı gömdüm… Bir insan değil ki arkasından dua okuyayım, dini inancım da kuvvetli değildir ya neyse dualardan dini bilgilere kadar bir çok şeyi ezbere bilirim. Şimdi eve gitmek istemiyorum çünkü yok, yok yani. Yeni bir hamster ile boşluğunu doldurmak istemiyorum, ona saygısızlık gibi olur…  Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Not: Ben böyle yaşamın ta a. koyayım!

İkinci Not: Bir sürü yazım hatam var biliyorum ama hiç kontrol etmeyeceğim. Küfrettim üzgünüm, ya da yok üzgün değilim. Bir daha olsa bir daha yaparım!

Yazar hakkında

Çağrı

Ekim 87'den bu yana nefes alıp veren bir beşer. Çokça şaşar.

Yorum bırak

8 yorum

  • Açıkcası biraz üzüldüm bu başlığı görünce bende en sevdiğim kuşum öldüğü zaman böyle üzülmüştüm babam benden habersiz gömmüştü 🙁 Geçmiş olsun.

  • Benimde balıklarım vardı. Yaklaşık 50 adet. Hepsi aynı anda ölmüştü. Çok üzülmüştüm. İnsan bir süre sonra kendi gibi bakıyor beslediği hayvana. Tabi ölünce de böyle oluyor.

    • Hiç sorma İsmail ya, kız arkadaşımın hediyesi olan Japon balığını da yaşatamamıştım. Sanırım sorun bende…

  • hayvanlar cennetine gider umarim. benimde bir sürü hayvanim vardi, köpek, güvercin vb. en son 5 haftallik bebek alman kurdu gördüm öyle sevimliydiki hemen almaliyim dedim ve 8 haftallik aldim. 4 ay baktim baktim, ama olacak gibi degildi, cok zekidi fakat dominatti, dedigim dedik 😀 eve cisini felan yapiyordu, hergün 5 kere elimde mopla odami temizliyordum falan, sonra köpek mamasi yemek istemedi, bizim yedigimiz yemeklerden istedi makarna pilav corba falan. pasta bile yiyordu. bazen beni deli edip kizdirsada cok seviyordum onu. sonra annem olmaz artik misafir cagiramiyoruz kokudan falan dedi. bende köpegimi amcama verdim. iyi oldu hak etmedi beni falan diyorum bazen, tam insan muammelesi yapiyorduk köpege, ailemizin bir parcasi olmustu, annem bile cok seviyordu oyuncaklar aliyordu ama gideli 1 yildan fazla oldu inanirmisin köpegin kokusu bazen odamdan geliyor. iyi oldu gitti kurtuldum diyorum ama bazende özlüyorum onu kendime kiziyorum pes ettigim icin onu gönderdigim icin :(:(

    • Umarım dediğin gibi olur, benim de bir köpeğim daha vardı. 4 aylıkken kaybettim kendisini bir sabah ve onu da gömdük. İnanır mısın bazen hayvanlar konusunda şansım yok diyorum. 4 tane de kedim var. Çok şükür onlar yaşıyorlar 4 yaşındalar. 1 tanesi 7 yaşında 🙂 Biliyor musun ben de Casper’ın kokusunu alıyorum bazen, ve bu çok acı veriyor… Umarım amcan çok iyi bakar ona. Benim kuzenimin de hamsterı vardı Münih’te ama onlar da koktuğu için başkasına verdiler.