Daha önceki yazılarımda belirtmiştim. Yorkshire Terrier kırması bir köpeğim var. Adı: Carlos. Sık sık kendisinden ayrı kalıyorum ama özlüyorum da. Bir kaç gün çekimlere falan gidince beni unutur sanmıştım. Gecenin köründe geldiğimde önce havladı sonra adını seslenince koşup üzerime atladı ve yalamaya başladı. İşte o an bütün servetimi verebilirdim mutluluktan. (Hoş servetim falan yok boş keseden atıyorum da siz yine mazur görün) Merdivende oturdum ve o da kucağıma geldi. 1 saat kadar öylece bekledim rahatsız olmasın diye ama sonunda üşüyünce mecburen bırakmak zorunda kaldım yere. O kadar güzel uyuyordu ki sanırsınız süt dökmüş kedi 🙂

Ayrıca tuvaletini asla bahçeye yapmıyor, havlıyor ve dışarı çıkarttığımızda hallediyor işini. Ben de ona yaklaşan kış nedeniyle bir kulübe yapacağım bu sıralar.

Bu arada bakabilecekseniz, sokağa atmayacaksanız bir süre sonra bir evcil hayvan edinin çünkü onun varlığı bile inanılmaz huzur veriyor. Benim daha önce hep kedilerim olmuştu. Halen de var 4 tane. Şimdi de köpeğim var 🙂